دوست داشتنت سیل نیست که یک‌باره همه‌چیز را با خودش ببرد؛ مه است. آرام می‌آید، بی‌صدا دورِ جانم می‌پیچد، تا جایی که یک روز می‌بینم تمام جهان را فقط از پشتِ نام تو می‌بینم.

دوست داشتنت، آتش نیست که بسوزاند؛ آفتاب است. هر روز بی‌صدا روی دلم می‌تابد، تا یک روز می‌فهمم دیگر هیچ گوشه‌ای از وجودم در سایه نمانده است.

دوست داشتنت، حادثه نیست؛ ریشه است. آن‌قدر آرام در عمقِ جان آدم فرو می‌رود که وقتی می‌خواهی از جا بلند شوی، می‌بینی تمامِ وجودت به نامِ یک نفر گره خورده است.

عشقِ تو شبیه برف نیست که ناگهان سفید کند؛ شبیه سپیده‌دم است. آن‌قدر آهسته از راه می‌رسد که وقتی سرت را بالا می‌آوری، می‌بینی شب، مدت‌هاست تمام شده است.

دوست داشتنت، شبیه نفس کشیدن است؛ هیچ‌وقت لحظه‌ای را به یاد نمی‌آوری که شروع شده باشد، فقط یک روز می‌فهمی اگر نباشد، دیگر هیچ چیز در این جهان ادامه پیدا نمی‌کند

‏🟡اتصال به پروکسی
🟡اتصال به پروکسی

➡️@SureProxy