💢چرا جامعه با آدم‌های درون‌گرا مشکل دارد؟

⬛ در فرهنگی که اجتماعی بودن و راحت ارتباط گرفتن تقریباً به یک فضیلت تبدیل شده، کم‌حرف بودن گاهی شبیه یک نقص به نظر می‌رسد. از کودکی به خیلی از ما یاد داده‌اند که باید در جمع حضور داشته باشیم، دستمان را بالا ببریم، با دیگران وارد گفت‌وگو شویم و خودمان را نشان بدهیم. برای همین، کودکی که ترجیح می‌دهد گوشه‌ای بنشیند و با کتاب یا افکار خودش سرگرم باشد، ممکن است خیلی زود این پیام را دریافت کند که باید «اجتماعی‌تر» شود.

⬜ سوزان کین در سخنرانی مشهورش در TED سراغ همین مسئله می‌رود؛ اینکه چرا جامعه تا این اندازه یک تیپ شخصیتی خاص را به‌عنوان الگوی موفقیت پذیرفته است. در مدرسه، دانشگاه و محیط کار، معمولاً کسی که سریع‌تر صحبت می‌کند، راحت‌تر وارد جمع می‌شود و ایده‌هایش را با صدای بلند مطرح می‌کند، بیشتر دیده می‌شود. اما دیده‌شدن با کیفیت فکر یکی نیست.

⬛ درون‌گرایی هم با خجالتی بودن یکی نیست. یک فرد درون‌گرا می‌تواند دوست‌های زیادی داشته باشد، سخنرانی کند، در جمع شوخی کند یا حتی شغل کاملاً اجتماعی داشته باشد. تفاوت بیشتر در نحوه دریافت و مصرف انرژی است. برای بسیاری از درون‌گراها، حضور طولانی در جمع انرژی زیادی می‌گیرد و تنهایی فرصتی برای بازگشت تمرکز و آرامش است.

⬜ مسئله وقتی جدی‌تر می‌شود که این تفاوت شخصیتی را با ضعف اشتباه بگیریم. بعضی آدم‌ها قبل از حرف زدن مدت بیشتری فکر می‌کنند. بعضی‌ها ترجیح می‌دهند ایده‌شان را ابتدا در ذهنشان پرورش دهند و بعد مطرح کنند. بعضی‌ها در سکوت بهتر می‌نویسند، بهتر مطالعه می‌کنند و مسائل پیچیده را عمیق‌تر بررسی می‌کنند. محیطی که دائماً از افراد می‌خواهد سریع واکنش نشان دهند و مدام در تعامل باشند، الزاماً بهترین محیط برای این افراد نیست.

⬛ کین به تناقض جالبی اشاره می‌کند: به کودکان می‌گوییم «خودت باش»، اما هم‌زمان به آنها یاد می‌دهیم که برای موفقیت باید پرحرف‌تر، اجتماعی‌تر و مشارکت‌جوتر باشند. حتی در محیط‌های کاری مدرن، جلسات گروهی، طوفان فکری و کار تیمی گاهی آن‌قدر پررنگ می‌شوند که فرصت کار عمیق و مستقل کمتر می‌شود؛ در حالی که بسیاری از ایده‌های خلاقانه دقیقاً در خلوت شکل می‌گیرند.

⬜ البته قرار نیست نتیجه بگیریم که درون‌گراها بهتر از برون‌گراها هستند. انسان‌ها برای فکر کردن، ارتباط گرفتن و کار کردن روش‌های متفاوتی دارند. یک نفر ممکن است در بحث گروهی بهترین ایده‌اش را پیدا کند و دیگری بعد از چند ساعت تنهایی به همان ایده برسد. مشکل از جایی شروع می‌شود که فقط یکی از این دو سبک را طبیعی، موفق یا desirable بدانیم.

⬛ لازم نیست هر آدم آرامی را وادار کنیم بیشتر حرف بزند. گاهی بهتر است به او زمان بدهیم تا حرف خودش را پیدا کند. در جهانی که دائماً از ما می‌خواهد دیده شویم، پاسخ بدهیم و حضورمان را ثابت کنیم، توانایی عقب‌نشستن، فکر کردن و ساختن چیزی در سکوت هنوز ارزش خودش را دارد.

✍لینک ویدئو: گاهنامه مدیر
https://youtu.be/c0KYU2j0TM4?si=ndZmThJ71xcn3Dap

@organizationalbehavior