به مورچه ها نگاه میکنم و میبینم با یه جثه کوچیک چقد تلاشگرن،هزاربار از دیوار راست میرن بالا و پرت میشن پایین دوباره،خیلی وقتا حتی بیشتر از سری قبل میرن بالا اما بازم پرت میشن پایین وسطاش ممکنه خسته شن فقط دو سانت بتونن برن بالا و بعدش دوباره بیوفتن؛اما بلافاصله بعد زمین خوردن دوباره بلند میشن خیلی وقتام فکر هوشمندانه به سرشون میزنه از پرده با سرعت میرن بالا اما میبینن تهش به چیزی که خواسته بودن ختم نمیشه و برمیگردن پایین
شاید مسیرشون چه دیوار باشه چه پرده بازم به هدف اصلیشون ختم نشه اما درجا بعد هر شکست بلند میشن بدون فکر بدون درنگ دوباره ادامه میدن
مهم نیست که تلاششون اونجا بی نتیجه بوده مهم اینه یاد گرفتن تلاش کردن و ناامید شدن اصل مهم زندگیشونه
هیچکس به اونا نمیگه از فلان راه برو به به لونه ات میرسی خودشون باید کشفش کنن
شاید مسخره بنظر برسه شاید احمقانه باشه وقتی چند بار تلاش کردی و نشده چرا دوباره ادامه میدی شاید مسیر تو نیست
ما مورچه ایم و اطرافیانمون انسانن نمیدونن دقیقا برای رسیدن به هدفمون چه راهی رو میخواییم بریم و چه مقصدی داریم فقط کمک میکنن که چجوری می تونیم مسیرمون رو بهتر طی کنیم
یا میبریم یا مبارزه کردن رو یاد میگیریم تا دفعات بعدی بدونیم چجوری می تونیم ببریم...