🌱 شاید این پنج روز، بیشتر از آنکه یک مسابقه باشد، یک جست‌وجو بوده است.

🔎 روز اول از خودمان پرسیدیم:
چه چیزی هنوز برایت ارزشمند است؟

گشتیم و چیزهایی را پیدا کردیم که شاید زیر شلوغی و خستگی روزها، فراموششان کرده بودیم.

💭 روز دوم پرسیدیم:
وقتی خسته‌ای، چه چیزی کمی حالت را بهتر می‌کند؟

دوباره گشتیم؛
بین آدم‌ها، موسیقی‌ها، کتاب‌ها، گفت‌وگوها و آن چیزهای کوچکی که حالمان را کمی بهتر می‌کنند.

👥 روز سوم، به آدم‌ها دقیق‌تر نگاه کردیم؛
به کسانی که شاید خودشان ندانند، اما چیزی در ما تغییر داده‌اند.

👣 روز چهارم فهمیدیم شاید همیشه لازم نباشد اتفاق بزرگی بیفتد؛
گاهی یک تماس،
یک پیاده‌روی،
یک موسیقی،
یا یک کار کوچک می‌تواند امروزمان را کمی بهتر کند.

🤍 و روز پنجم…
از خودمان بیرون آمدیم.

از خودمان پرسیدیم:
اگر قرار بود یک چیز خوب را برای یک نفر به یادگار بگذاری، چه چیزی بود؟

شاید این بار نوبت ماست که بخشی از حال خوب یک نفر باشیم.

✨ شاید در تمام این روزها،
داشته‌ایم دوباره به یک چیز ساده فکر می‌کردیم:

زندگی فقط آن چیزهایی نیست که از دست داده‌ایم.

چیزهایی هم هست که هنوز داریم؛
آدم‌هایی که کنارمان هستند،
لحظه‌هایی که می‌توانند حالمان را بهتر کنند،
و خودِ ما، که می‌توانیم برای دیگری چیزی خوب باشیم.

🌱 حالا پنج روز گذشته است.

کمی گشتیم.
کمی دقیق‌تر دیدیم.
کمی بیشتر به خودمان و آدم‌های اطرافمان توجه کردیم.

و حالا…

شاید وقت آن رسیده باشد که ببینیم با تمام این چیزهایی که دوباره پیدا کرده‌ایم، از کجا می‌توانیم دوباره شروع کنیم.

🌱 «میان همین روزها»