🔷القای استنشاقی
" Inhalation induction "

در القای استنشاقی بیهوشی تنفس خودبه خودی بیمار حفظ می شود.به همین علت بیماران با راه هوایی دیفیکالت یا ناپایدار را می توان به خوبی با این روش مدیریت کرد.
در صورتی که حین انجام جراحی راه هوایی بیمار شروع به مسدود شدن کند،آنستزیولوژیست می تواند تصمیم بگیرد که قبل از وقوع انسداد کامل راه هوایی( لارنگواسپاسم کامل)گاز بیهوشی را قطع و بیمار را تحت اکسیژن 100% قرار دهد.
القای استنشاقی بیهوشی از بیمار در مقابل خطرات ناشی از آسپیراسیون محتویات معدوی محافظت نخواهد کرد.
در ابتدا به روش هایی میپردازیم که در آن ها بیمار بزرگسال بالغ و با سطح همکاری قابل قبولی باشد.
روش اول : القای استنشاقی بیهوشی را میتوان با نفس کشیدن بیمار در غلظت‌های پایین گاز بیهوشی مانند هالوتان یا سووفلوران و سپس افزایش تدریجی غلظت به میزان 0.5% در هر ۴ تا ۵ نفس انجام داد.
به محض بیهوش شدن بیمار انستیزیولوژیست باید به خاطر داشته باشد که غلظت گاز استنشاقی را  در حد نگهداری بیهوشی کاهش دهد.

● بیهوشی را می‌توان با یک تک نفس نیز القا نمود .
در این روش آنستزیولوژیست باید سیستم تنفسی و بگ متصل به آن را ( ایده آل این است که حجم بگ رزرویر ۵ لیتر باشد) با هالوتان ۴ تا ۵ درصد یا سووفلوران ۵ تا ۸ درصدی از قبل پر کرده باشیم.
به بیمار گفته می‌شود که همه هوای داخل ریه خود را طی یک بازدم عمیق بیرون دهد . سپس ماسک را روی صورت بیمار قرار داده و از وی می‌خواهند که یک دم بسیار عمیق (تا جایی که در توان دارند) انجام دهد و سپس نفس خود را تا زمانی که می‌توانند نگه دارند( بهتر است که بیمار قبل از انجام فرایند اصلی با جریان اکسیژن ۱۰۰ درصدی این کار را چند بار تکرار نماید تا آمادگی لازم را پیدا کند )
با این کار بیهوشی در مدت 30 ثانیه القا خواهد شد.
● در روشی دیگر بیمار باید  با گاز هالوتان 4-5 درصد یا سووفلوران 5-8 درصد سه نفس عمیق بکشد و نفس سوم را حداقل 10 ثانیه نگهدارد و سپس به طور عادی نفس بکشد.
رسیدن به مرحله ای از بیهوشی که جراحی را قابل انجام سازد در این روش معمولا حدود 4 دقیقه طول می کشد.
● روش های فوق همگی محدود به بیمارانی هستند که همکاری قابل قبولی دارند اما درباره نوزادان و اطفال یا بزرگسالانی که به هر دلیلی قادر به همکاری نیستند بهتر است از روش زیر استفاده بکنید.
• مسلماً  وصل کردن کلیه مانیتورهای توصیه شده توسط انجمن بیهوشی آمریکا بر روی یک نوزاد گریان و هراسان دو ساله کار آسانی نمی‌باشد . پس بهترین و مهمترین کار اتصال سریع پروب پالس اکسیمتری و شروع  اینداکشن بیهوشی می‌باشد ، خیلی اصراری بر  روی تخت جراحی خواباندن نوزاد نکنید چون غالبا بی فایده خواهد بود در عوض سعی کنید نوزاد را مطابق  شکل در آغوش نگهداشته و ماسک را روی صورت وی بگذارید.
• کار را با مخلوط اکسیژن نیتروس اکساید ۳۰ به ۷۰ شروع کنید و بعد از اینکه بیمار چندتا نفس کشید غلظت سووفلوران را یکباره روی 8٪ بگذارید چون در مقایسه با افزایش تدریجی غلطت سووفلوران سریعتر باعث القای بیهوشی می شود. سووفلوران ثبات همودینامیکی خوبی دارد همچنین به نسبت سایر هوشبرهای تبخیری دیگر کمتر باعث تحریک بیمار می گردد و بهترین انتخاب جهت القای استنشاقی بیهوشی می باشد.
• با فشار دادن بگ به بیمار کمک کتید تا گاز را به همه آلوئول های ریه برساند،به بالا و پایین رفتن قفسه سینه دقت کنید . برای مطمین شدن از کافی بودن عمق بیهوشی جهت لارنگوسکوپی و اینتیوبیشن تراشه غلظت سووفلوران بازدمی باید حداقل 4.68% باشد .
• حالا که همکاری بیمارتان افزایش پیدا کرده است می توانید سایر مانیتورها را وصل کنید.


#بیهوشی
#القای‌استنشاقی

🆔: @srcparankums