این روزها و ماه‌ها، سرشار از سنگینی، اندوه و سکوتی است که در قالب کلمات نمی‌گنجد؛ روزهایی که ایستادن و ادامه دادن کارهای روزمره برای همه‌ی ما دشوارتر از همیشه شده و سکوت ما در این فضا نیز به منزله همین بهت و حس مشترک بود.

ولیکن، با تمام خستگی‌ها و دشواری‌هایی که در آن به سر می‌بریم، باور داریم که پیوند میان ما، گفتگو، یادگیری و در کنار هم ماندن، تنها راهی است که می‌توان با آن از دل این تاریکی‌ها عبور کرد و نوری هرچند کوچک برای فردا ساخت. دانشگاه و این انجمن، پیش از آنکه عنوانی برای فعالیت‌های اجرایی باشد، فضایی است برای حضور، همدلی و هم‌افزایی تک‌تک ما.

در کنار هم، به امید روزهای روشن‌تر.