💠 کم خوابی مزمن میتونه ساختار شبکه‌ای مغز رو مختل کنه، به‌طوری که ارتباطات عصبی کارآمد کاهش پیدا کنه و همبستگی بلند مدت مغزی افت پیدا کنه.
💠 فشار اکسیداتیو و التهاب عصبی در نورون‌ها، آستروسیت‌ها و میکروگلیا باعث پوسیدگی تدریجی سیناپس‌ها می‌شه و سیناپس‌زدایی رخ می‌ده. فرآیند نورژنز در ناحیه هیپوکامپ با کم‌خوابی ضعیف می‌شه و توان یادگیری و تثبیت حافظه کاهش پیدا میکنه.
💠 نورون‌های لوکوس سِرلئوس که در تنظیم بیداری نقش دارن، آسیب می‌بینن و این باعث کاهش نورآدرنالین می‌شه که خود حلقه‌ای معیوب برای التهاب و آسیب می‌سازه. این سازوکارها میتونه با نمونه‌های آسیب مغزیِ بیماری‌های نورودژنراتیو هم‌پوشانی داشته باشه و کم‌خوابی مزمن رو در برخی شرایط به تسریع اختلالات عصبی بدل کنه.
💠 با این حال تفاوت‌های فردی گسترده هست و برخی افراد مقاومت بیشتری دارن. اما در مجموع کم‌خوابی مزمن را نمی‌توان به‌عنوان یک سبک پایدار و بی‌ضرر پذیرفت؛ احتمال دارد منبع خاموشی تدریجی مغز باشه
🔗 منبع
🆔 تلگرام | اینستاگرام