ژاپنی‌ها عاشق ماهی تازه هستند، اما سال‌هاست که آب‌های اطراف ژاپن دیگر به اندازه گذشته ماهی تازه ندارد. به همین دلیل، قایق‌های ماهی‌گیری بزرگ‌تر شدند و برای صید، مسافت‌های طولانی‌تری را طی کردند.
هرچه فاصله بیشتر می‌شد، زمان بازگشت نیز افزایش می‌یافت. اگر بازگشت بیش از چند روز طول می‌کشید، ماهی‌ها تازگی خود را از دست می‌دادند و ژاپنی‌ها طعم آن‌ها را نمی‌پسندیدند.
برای حل این مشکل، شرکت‌های ماهی‌گیری فریزرهایی در قایق‌های خود نصب کردند. آن‌ها ماهی‌ها را پس از صید، در همان دریا منجمد می‌کردند. این کار به قایق‌ها اجازه می‌داد مدت بیشتری در دریا بمانند و مسافت‌های دورتری را طی کنند.
اما ژاپنی‌ها به‌خوبی تفاوت طعم ماهی تازه و ماهی منجمد را تشخیص می‌دادند و ماهی یخ‌زده را دوست نداشتند.
در مرحله بعد، شرکت‌های ماهی‌گیری مخازنی از آب در قایق‌ها تعبیه کردند و ماهی‌ها را زنده در آن‌ها نگه می‌داشتند. ماهی‌ها ابتدا کمی تقلا می‌کردند، اما پس از مدتی آرام می‌شدند و دیگر تحرک چندانی نداشتند. آن‌ها زنده بودند، اما خسته و بی‌حال.
باز هم ژاپنی‌ها این ماهی‌ها را به اندازه ماهی تازه نمی‌پسندیدند؛ زیرا ماهی‌ها چندین روز بدون تحرک مانده بودند و طراوت و کیفیت اولیه خود را از دست داده بودند.
شرکت‌های ماهی‌گیری باید راه‌حل دیگری پیدا می‌کردند.
اگر شما مشاور این شرکت‌ها بودید، چه پیشنهادی ارائه می‌دادید؟
رون هوبارد در اوایل دهه ۱۹۵۰ به این نتیجه رسید:
«انسان تنها زمانی که با محیطی چالش‌برانگیز روبه‌رو می‌شود، به شکلی شگفت‌انگیز رشد و پیشرفت می‌کند.»شرکت‌های ماهی‌گیری ژاپن هنوز هم از همان مخازن آب استفاده می‌کنند، اما با یک تفاوت مهم: آن‌ها یک کوسه کوچک را داخل هر مخزن می‌اندازند.
کوسه تعدادی از ماهی‌ها را شکار می‌کند، اما بیشتر ماهی‌ها برای فرار از آن، پیوسته در حال حرکت و تلاش هستند. به همین دلیل، با وجود چند روز ماندن در مخزن، سرزنده و باکیفیت به مقصد می‌رسند.
گاهی برای رشد، پیشرفت و حفظ پویایی، وجود «کوسه‌ها» ضروری است.
چالش‌ها، رقابت‌ها و مسئولیت‌های دشوار همان کوسه‌هایی هستند که ما را از سکون، رخوت و عقب‌ماندن نجات می‌دهند.
- 🤝 مشارکت مخاطبان | ارسالی یکی از همراهان