حفظ سلامت روان در این شرایط ، شدیدا مستلزم یک انعطافپذیری روانشناختی هستش تا بتونیم بین پذیرش واقعیتهای تلخ اجتماعی و تلاش برای بقای شخصی تعادل برقرار کنیم.
یعنی من آگاهانه انتخاب میکنم که از
درماندگی آموختهشده ای که شرایط بهم تحمیل میکنه فاصله بگیرم. اگر ارتباطات جهانی قطع شده، من ارتباطات سیناپسی خودم رو با یادگیری مهارتهای جدید آفلاین یا ارتباط با افراد نزدیک و دوست داشتنی خودم در زندگی واقعی تقویت میکنم.
دوستای عزیزم
کیفیت زندگی ما در این لحظات، در توانایی ما برای معنابخشی به این رنج خلاصه میشه .
اینکه بفهمیم چگونه و چطور میشه در عین تجربه تروماهای جمعی، از غرق شدن در تروما جلوگیری کرد و به یک رشد حداقلی پس از فاجعه دست پیدا کرد این مراقبت از روان خودمون ، هرگز یک خودخواهی، یا بی مسئولیتی در قبال شرایط یا واقعیات زندگی نیست بلکه مسئولانهترین واکنشیه که میتونیم نسبت به خودمون و آینده خودمون داشته باشیم تا وقتی دوباره به جهان وصل شدیم، ذهنی منسجم و آماده برای کنشگری داشته باشیم.
براتون آرامش و روز های بهتری ارزو میکنم
Post #213
8.51K
SOS Needit وقتی تمام محرکهای بیرونی و پیوندهای دیجیتال ما با جهان قطع میشن، مغز به طور غریزی وارد فاز گوشبهزنگی مفرط یا Hyper vigilance میشود. در این وضعیت، سیستم لیمبیک ما مدام در حال اسکن کردن محیط برای یافتن تهدیده یعنی چطور ؟ درواقع چون خبری از دنیای بیرون…
- 🎄 34