وقتی تمام محرک‌های بیرونی و پیوندهای دیجیتال ما با جهان قطع می‌شن، مغز به طور غریزی وارد فاز گوش‌به‌زنگی مفرط یا Hyper vigilance می‌شود.
در این وضعیت، سیستم لیمبیک ما مدام در حال اسکن کردن محیط برای یافتن تهدیده یعنی چطور ؟ درواقع چون خبری از دنیای بیرون نداریم، این خلأ با سناریوهای فاجعه‌بار و ناامیدی بسیار عذاب آوری نسبت به آینده و حتی زندگی حال فرد پر میشه ، مهمه که در چنین شرایطی مفهومی رو درک کنیم به نام بازآفرینی روانی و بهش نه به عنوان یک شعار، بلکه به عنوان یک ضرورت بیولوژیک برای جلوگیری از فروپاشی سیستم عصبی نگاه کنیم
یعنی ​ما باید برای حفظ کیفیت زندگی‌ خودمون در این بن‌بست ارتباطی، به جای دست‌وپا زدن در اضطراب بلاتکلیفی، به استراتژی به نام تنظیم هیجان روی بیاریم. می‌دونیم که واکنش‌های فیزیولوژیک ما به بحران های اجتماعی، مثل تپش قلب یا بی‌خوابی، یا هرنوع باگ فیزیکی یا رفتاری دیگه ای در زندگی روزمره پاسخ‌های طبیعی بدن به یک محیط غیرطبیعی هستن ، اما اما مهمه که اجازه ندیم این پاسخ‌ها به یک وضعیت پایدار تبدیل بشن. بازآفرینی برای ما یعنی فعال کردن قشر پیش‌پیشانی مغز از طریق تمرکز بر فعالیت‌های شناختی ارادی، به شکل ساده یعنی وقتی دنیای بیرون غیرقابل‌پیش‌بینی شده من در دنیای درونی خودم پیش‌بینی‌پذیری ایجاد می‌کنم. با ایجاد روتین‌های صلب و مشخص، از انتخاب نوع پوشش گرفته تا زمان‌بندی دقیق برای مطالعه یا تمرین‌های تمرکزی، به مغزم سیگنال می‌دم که هنوز حوزه‌هایی برای اعمال قدرت وجود دارن.....