در این لحظات که انگار زمان متوقف شده و دیوارهای این انزوای اجباری هر لحظه به ما نزدیک‌تر می‌شن، حس می‌کنم بزرگ‌ترین مبارزه من و شاید ما ؟ دیگر در خیابان یا پشت صفحه‌ی مانیتور یا بطور کلی اجتماع نیست، بلکه درست در میانه‌ی افکارمون جریان داره. وقتی اینترنت قطع می‌شه و تمام راه‌های ارتباطی با جهان بیرون مسدود شده، ناگهان با واقعیتی روبه‌رو می‌شیم که شاید مدت‌ها از اون فرار کرده‌ بودیم یعنی «خلوت با خود در میانه‌ی آشوب» و بسیار مهمه که نگذاریم این قطعیت اجباری، کیفیت وجودی مارو هم با خود به قعر ببره بازآفرینی روانی برای ما در این ثانیه‌ها، یعنی پس گرفتن کنترل همون چیزهای کوچیکی که هنوز در اختیار داریم یعنی اجازه ندادن به خشم و ناامیدی که مثل یک موریانه، ستون‌های آرامش و ثبات روانی مارو از درون بجوند