«ما رویایی داشتیم که برای زنده نگه‌داشتنش، بارها و بارها تا مرزِ نابودی جنگیدیم.
اما زندگی خیلی بی‌رحم‌تر از این حرفا بود؛ دست انداخت و امیدمون رو تکه‌تکه از سینه‌مون بیرون کشید.
ولی... تقصیری هم نداره. زندگی که هیچ‌وقت هم آغوش نداشته تا داغِ کسی رو به دوش بکشه...
دردِ از دست دادن رو نچشیده تا بفهمه خفه شدن با بغض یعنی چی.
اصلاً زندگی... طعمِ خودش رو نچشیده که بدونه با روحِ ما چه کرده.»
_کیم‌تهیونگ