گاهی پیچیده ترین مسائل از ساده ترین زاویه دید، برای ما قابل حل میشه، مثلا تو این فضایی که براتون توصیف کردم گاهی به خودم میگم چشم امیدم به ایران خودمون باشه، کشور یکپارچه ای نیستیم؛ مثل یه لحاف چهل تیکه هستیم، یا یه پارچه پاره پاره شده ای که شکاف های اون رو با پارچه های رنگارنگ از جاهای دیگه بهم وصله کردن. فرهنگ های متفاوت نگرش ها و آداب و جهان بینی های متفاوت که خب صحبت راجع بهشون به این سادگی ها نیست. اما به خودم میگم کجا این دنیا بازارهای سنتی و فرش فروشی های مارو داره؟ یا مثلا هنر و فن شعر و ادبیات مارو داره ؟ یا این تاریخ و فرهنگ ایرانی رو داره ؟ هویتی که زیر سنگین ترین آوار رسانه و تکنولوژی و بمباران های اطلاعاتی فضای مجازی و اوضاع معیشتی و سوگ های پی در پی آدم ها، هنوز اصالت خودش رو توی کوچه پس کوچه های رشت و شیراز و بازار های فرش فروشی و بوی گلاب حفظ کرده و هنوز رنگ نباخته و خاکستری نشده. گاهی چشم امیدم به همین فضاها هست، نه برای حرکت تاریخ و سمت و سویی که جهان پیش میره نه اون قضیه اش جداست. این رو برای دل خودم برای دووم آوردن خودم تو جهانی که اینطور نگاهش میکنم میگم.