روایتگری برای میهن در روزهای نبرد
چرا همه ما به یک «مانیفست شخصی» نیاز داریم؟
✍ دکتر محمد مهدی مهتدی
همانطور که امروز جمهوری اسلامی برای ارائه روایت خود از جنگ به افکار عمومی جهان، نیازمند یک *فکتشیت رسمی* و مستند است ما نیز به عنوان شهروندان، به کنشگری آگاهانه و مؤثر نیاز داریم.
تک تک ما باید *مانیفست* و روایت خود را از این جنگ به شکل مناسبی با دیگران به اشتراک بگذاریم. این یک خطای فاحش است که فکر کنیم اطرافیان ما به اعتبار شغل و سوابقمان و به خاطر شناخت قبلی از ما، از عمق باورهایمان آگاهاند. سکوت به امید دانستن مواضع، عین این است که بگوییم: «چرا باید دعا کنیم؟ خداوند از نیات قلبی ما آگاه است!» تجلی و تثبیت باورها تنها در بیان صریح آنها امکانپذیر است.
اکنون با پیشرفت فناوریهای پیامرسان، هر یک از ما به یک *رسانه مستقل* تبدیل شدهایم و در نبرد روایتها نقشآفرین هستیم. دوستان و نزدیکان ما باید بدانند که ما در دفاع از کیان این *سرزمین* تا کجا ایستادهایم. مرزهای تابآوری، خطوط قرمز و آرمانهایمان چه هستند و در این تقابل تاریخی، چه چشماندازی از آینده داریم.
هر یک از ما نیز اگر هم به هر دلیلی تمایلی به چنین کنشی ندارد، حداقل رسالت انسانی خود را فراموش نکرده و با ارسال پیامی ساده برای عزیزانش برای آنها آرزوی *سلامتی و تندرستی* کرده و جویای احوالشان در این شرایط شود. باید نشان دهیم که در دل این توفانها، دغدغهمند حال آنان هستیم؛ چرا که مراقبت از پیوندهای انسانی، بزرگترین لنگر ما در روزهای سخت است.
#ما_مردم
❇️ مرکز سکان؛ توانمندسازی حاکمیت و جامعه
🌐 www.sokancenter.ir
🆔@sokancenter
Post #146
105