وقتی دانشکده دوباره نفس می‌کشد
بالاخره طلسم این ۹ ماه شکست.

بازگشت به دانشگاه بعد از یک تعطیلی طولانی، مثل شروعِ دوباره‌ی یک فیلم است که وسطِ تماشایش دکمه‌ی توقف زده بودند.

شاید اولش عجیب باشد؛ انگار همه چیز سر جای خودش است اما ما کمی عوض شده‌ایم. انگار قرار است دوباره یاد بگیریم چطور دانشجو باشیم، چطور بین پروژه‌های درسی و زندگی شخصی تعادل برقرار کنیم و چطور دوباره آن شور و اشتیاقِ «رویش» را در فضای علمی دانشکده پیدا کنیم.

این بازگشت، فقط ورق زدن جزوه‌ها نیست؛ فرصتی است برای اینکه دوباره دور هم جمع شویم، ایده‌های جدیدمان را روی میز بگذاریم و آن کارهای نیمه‌تمامی که در ذهن داشتیم را بالاخره به نتیجه برسانیم.
امیدوارم این نیم‌سال، همان فصلی باشد که همه‌مان منتظرش بودیم؛ فصلی پر از تجربه‌های تازه و یادگیری‌هایی که از یادمان نمی‌رود.

خلاصه که دانشکده بدون ما، فقط یک ساختمان بی‌روح بود. حالا که برگشتیم، وقتش رسیده که دوباره آن را به جریان بیندازیم.

به امید یک شروع پرانرژی برای همه‌مان🌱🌹

@SoilEngineeriing_Sku