‍ 🟢وقتی جنگ جای سیاست را می‌گیرد

✍🏻مرتضی صارمی

🔱پیش از جنگ‌های سال گذشته، مانند بسیاری از مردم خردمند و میهن دوست بر این باور بودم که راه‌حل مشکلات کشور از «دروازه سیاست» و صندوق رأی می‌گذرد، نه از «روزنه جنگ». امروز اما روشن‌تر از همیشه می‌توان دید که انتخاب مسیر جنگ، نه‌تنها اهداف سیاسی جریان‌های درگیر را محقق نکرد، بلکه هزینه‌ای سنگین بر دوش جامعه گذاشت؛ هزینه‌ای که همچنان ادامه دارد.
🌙براندازان به قدرت نرسیدند و اصولگرایان نیز نتوانستند با تکیه بر جنگ، مسائل کشور را حل یا موقعیت سیاسی خود را تثبیت کنند. در نهایت، همان سیاست و دیپلماسی‌ای که می‌توانست پیش‌تر مسیر کم‌هزینه‌تری برای مدیریت اختلافات باشد، دوباره به ضرورت اداره کشور تبدیل شده است.
اما در این میان، یک پرسش اساسی همچنان بی‌پاسخ مانده است: مسئولیت این خطای پرهزینه با کیست؟
نمی‌توان تصمیمات سیاسی را به نام «ضرورت» اتخاذ کرد و هنگامی که هزینه‌های آن آشکار شد، مسئولیت را به گردن شرایط، دشمن یا مردم انداخت. تصمیم‌گیری سیاسی، بدون پذیرش مسئولیت پیامدهای آن، معنایی جز انتقال هزینه تصمیم‌گیران به جامعه ندارد.

🪽امروز بسیاری از خانوارها برای تأمین هزینه‌های زندگی به پس‌انداز و اندوخته‌های خود متوسل شده‌اند؛ سرمایه‌ای که قرار بود پشتوانه آینده باشد، اکنون صرف جبران فشارهای معیشتی می‌شود. این فقط یک پیامد اقتصادی نیست؛ صورت‌حساب تصمیماتی است که جامعه در اتخاذ آنها نقشی نداشته یا سهم بسیار محدودی داشته است.

🪸در این شرایط، عجیب آن است که بخشی از اصولگرایان، به‌جای پاسخ‌گویی درباره مسئولیت تصمیماتی که کشور را به سمت جنگ سوق داد، در تجمعات شبانه با شعارهایی مانند « بزن که خوب می‌زنی» ظاهر می‌شوند و هم‌زمان با برجسته‌کردن موضوع گرانی، می‌کوشند مسئله معیشت را به محور اصلی بحث تبدیل کنند؛ گویی می‌توان با پررنگ‌کردن گرانی، از پرسش مهم‌تر درباره مسئولیت تحمیل هزینه‌های جنگ به کشور عبور کرد.

〽️گرانی و فشار معیشتی البته مسئله‌ای واقعی و جدی است و نمی‌توان آن را انکار کرد. اما تبدیل آن به ابزاری برای فرار از پاسخ‌گویی، نه مشکل مردم را حل می‌کند و نه مسئولیت تصمیم‌گیران را از میان می‌برد. پرسش این است که چه کسانی تصمیم گرفتند مسیر جنگ را جایگزین مسیر سیاست کنند و چرا جامعه باید هزینه انتخاب آنان را بپردازد؟

🍃اگر در نهایت قرار است راه کشور دوباره از سیاست، گفت‌وگو و دیپلماسی بگذرد، باید صریح پرسید: چه ضرورتی داشت هزینه بازگشت به سیاست را مردم با جنگ، فرسایش اقتصادی و آب‌شدن اندوخته‌هایشان بپردازند؟
مسئله فقط این نیست که کشور امروز چگونه از بحران اقتصادی و سیاسی عبور کند؛ مسئله مهم‌تر این است که چه کسی درباره تصمیمات گذشته پاسخ‌گو خواهد بود.

🔻🔻🔻

بازسازی اعتماد عمومی بدون پاسخ‌گویی ممکن نیست. نمی‌توان کشور را با تصمیمات پرهزینه اداره کرد، هزینه‌های آن را بر دوش مردم گذاشت و سپس، بدون پذیرش مسئولیت، از همان مردم انتظار داشت که تبعات تصمیمات دیگران را تحمل کنند.
وقتی جنگ جای سیاست را می‌گیرد، دیر یا زود سیاست دوباره برمی‌گردد؛ اما پرسش اصلی این است که صورت‌حساب این رفت‌وبرگشت را چه کسی باید بپردازد؟

@sobhema_ir