‍ 👈بسته خبری


📌توییت سید مرتضی محمودی، نماینده مردم تهران

🔹‏کاش اینقدر که به فکر برداشتن موانع از سرراه هنرپیشه‌ها وخواننده‌های فراری، برای بازگشت به ایران هستید، قدری هم برای برداشتن ‎موانع تولید از سرراه تولیدکنندگان مملکت تلاش می‌کردید!
امروز صدای چرخ‌دنده‌های تولید وگلایه‌های تولیدکننده ایرانی، شنیدنی‌تر ازصدای وطن‌فروشان مفلوک است.


📌توییت احمد نادری، نماینده مردم تهران

🔹‏جناب ظریف ظاهرا تاریخ بین‌الملل را خوب نخوانده. مائوتسه تونگ چند جنگ مهم شرق آسیا را در رقابت با آمریکا برنده شد، منجمله در کره، ویتنام و جنگ‌های هندوچین؛ و درآخر هم این آمریکا بود که درخواست مذاکره داد.
چین قبل از مذاکره بمب اتم داشت
در وسط جنگ، با تحریف تاریخ نسخه تسلیم نپیچید.


📌توییت نصراله پژمانفر، نماینده مردم مشهد

🔹‏طبق گزارش دیوان محاسبات تا شهریور امسال، ۴۸٪ متقاضیان ‎وام ازدواج و ۵۹٪ متقاضیان وام فرزندآوری هنوز در صف دریافت تسهیلات‌اند؛ این یعنی اجرای ‎قانون جوانی جمعیت با تکلیف قانونی فاصله جدی دارد. در همین راستا، شبکه بانکی باید پاسخگوی متقاضیان باشد و هرچه زودتر تکلیفشان را مشخص کند.


📌توییت میثم ظهوریان، نماینده مردم مشهد

🔹‏خبرنگار محترمی تماس گرفته بودند تا در مورد واگذاری هلدینگ شفادارو تحت عنوان خروج بانک‌ها از بنگاهداری از بنده مصاحبه تاییدی بگیرند. تاکید کردم در شرایط نهادی اقتصاد ایران (فقدان نهادهای ضد تراست و بازار ناکارآمد و انحصاری) واگذاری مجموعه‌ای که برخی از داروهای ضروری کشور را به صورت انحصاری تولید می‌کند نه صرفاً یک اشتباه کوچک که ظلم به جامعه است.


📌توییت میثم ظهوریان، نماینده مردم مشهد

🔹‏ارتقای موقعیت چین ناشی از داشتن «دستِ پر» در بازی قدرت بود. مائو زمانی با نیکسون مذاکره کرد که چین بمب اتمی خود را ساخته بود (۱۹۶۴) و عضو دائم شورای امنیت شده بود (۱۹۷۱). چسباندن این موفقیت به «اعتماد به‌نفس مائو»  مغالطه «علت کاذب» است. پافشاری بر شرط و خط‌قرمز «پذیرش اصل چین واحد» (One China Policy) توسط واشنگتن، دقیقاً همان حلقه‌ مفقوده‌ای است که راهبرد چین در مواجهه با آمریکا را با راهبرد جریان ایرانی غربگرا (هر توافقی بهتر از عدم توافق است) غیر قابل قیاس می‌کند. چینی‌ها تا زمانی که امتیاز بنیادین (پذیرش چین واحد) را نگرفتند، تن به رابطه رسمی ندادند. پکن خواسته‌های مشخص داشت و تا زمانی که آمریکا رسماً حاکمیت چین بر تایوان را نپذیرفت و سفارت خود را از تایپه به پکن منتقل نکرد (که تا سال ۱۹۷۹ و زمان کارتر به طول انجامید)، روابط دیپلماتیک رسمی با آمریکا برقرار نکرد. وقتی کسینجر از مائو نقل می‌کند که «رؤسای جمهور آمریکا می‌آیند و می‌روند ولی اصول چین باقی می‌ماند»، این دقیقاً نشان می‌دهد که چین اصالت را به ساختار و قدرت ملی می‌داد، نه به خوش‌بینی روان‌شناختی نسبت به «شخصِ» رئیس‌جمهور آمریکا (نیکسون یا کارتر). چین بر اساس «صبر استراتژیک و قدرت سخت» با آمریکا مواجه شد، نه بر اساس «اعتمادبه‌نفسِ لحظه‌ای پشت میز مذاکره» و این دقیقاً چیزی است که آقای دکتر ظریف و همفکران وی از درک آن عاجز هستند.

👈#یالثارات_الحسین

👈#خونخواه_رهبر

👈#مرگ_بر_آمریکا_اسرائیل

💠@sobh_iran