فعل be

فعل be به معنی بودن است و در زمان حال به شکل‌های am، is و are استفاده می‌شود.

- I am happy. 
  من خوشحال هستم.

- He is tired. 
  او خسته است.

- They are ready. 
  آن‌ها آماده هستند.

کاربرد فعل be:

- برای معرفی کردن. 
  She is a teacher. 
  او معلم است.

- برای بیان حالت. 
  I am tired. 
  من خسته هستم.

- برای بیان مکان. 
  They are at home. 
  آن‌ها در خانه هستند.

با I از am، با he، she و it از is، و با you، we و they از are استفاده می‌کنیم.

فعل در زمان گذشته ساده

برای بیشتر فعل‌ها، با اضافه کردن ed زمان گذشته ساخته می‌شود.

- I cleaned my room. 
  اتاقم را تمیز کردم.

- She visited her friend. 
  او به دوستش سر زد.

برای فعل‌های بی‌قاعده باید شکل گذشته را یاد بگیریم.

- He went home. 
  او به خانه رفت.

- We ate dinner. 
  ما شام خوردیم.

- They saw a bird. 
  آن‌ها یک پرنده دیدند.

برای منفی کردن گذشته از did not استفاده می‌کنیم.

- I did not watch TV. 
  من تلویزیون تماشا نکردم.

- She did not go to work. 
  او سر کار نرفت.

بعد از did not، فعل اصلی همیشه به شکل ساده می‌آید.

درست:

- She did not go.

نادرست:

- She did not went.

جمع‌بندی

فعل، انجام دادن کار یا وجود داشتن یک حالت را نشان می‌دهد.

ساختار اصلی جمله انگلیسی معمولاً این است.

فاعل + فعل + مفعول یا بقیه جمله

- The students learn English. 
  دانش‌آموزان انگلیسی یاد می‌گیرند.

در زمان حال ساده، برای he، she و it معمولاً به فعل s یا es اضافه می‌شود.

بعد از do، does و did، فعل اصلی به شکل ساده می‌آید.

- Does he work here.
- She does not like coffee.
- They did not go home.