در زبان انگلیسی افعال بی‌قاعده به سه حالت اصلی تقسیم می‌شوند که هر کدام ویژگی خاص خود را دارند.

اولین حالت زمانی است که هر سه شکل فعل یعنی حالت اصلی و گذشته ساده و اسم مفعول کاملاً با هم یکی هستند. در این حالت هیچ تغییری در ظاهر کلمه ایجاد نمی‌شود. برای مثال فعل cut در هر سه مرحله بدون تغییر باقی می‌ماند. فعل put نیز به همین صورت است و تغییری نمی‌کند.

دومین حالت زمانی است که دو شکل از این سه حالت با هم مشابه هستند. این اتفاق در دو صورت رخ می‌دهد. در یک مورد حالت اصلی و اسم مفعول با هم یکی هستند. برای مثال فعل run در حالت اصلی و اسم مفعول به صورت run است اما در گذشته به ran تبدیل می‌شود. در مورد دیگر حالت گذشته ساده و اسم مفعول با هم یکی هستند. برای مثال فعل buy در گذشته و اسم مفعول به صورت bought نوشته می‌شود اما حالت اصلی آن buy است.

سومین حالت زمانی است که هر سه حالت فعل با هم متفاوت هستند. این نوع تغییرات معمولاً شامل تغییر در حروف صدا‌دار یا تغییر کامل ریشه کلمه است. برای مثال در فعل go حالت اصلی go است که در گذشته به went و در اسم مفعول به gone تبدیل می‌شود. همچنین در فعل eat حالت اصلی eat است که در گذشته به ate و در اسم مفعول به eaten تغییر می‌یابد.

در زبان فارسی نیز برخی افعال در زمان‌های مختلف تغییرات آوایی یا ساختاری دارند. مهم‌ترین بخش این تغییرات مربوط به تفاوت بین بن ماضی و بن مضارع است. برای مثال در فعل رفتن بن ماضی به صورت رفت و بن مضارع به صورت رو است. این تفاوت باعث می‌شود که ساختار فعل در زمان‌های مختلف از یک الگوی ثابت پیروی نکند.