​📐 گرامر کوتاه: جملات شرطی نوع اول (First Conditional)
​جملات شرطی نوع اول برای صحبت در مورد شرایط احتمالی (Possible Conditions) و نتایج محتمل (Probable Results) در آینده استفاده می‌شوند. هدف این ساختار بیان این ایده است که: "اگر یک شرط محتمل برآورده شود، یک نتیجه خاص در آینده رخ خواهد داد."
​ساختار اصلی
​یک جمله شرطی نوع اول از دو بخش تشکیل شده است:
​بخش شرط (If Clause): در این قسمت، ما از عبارت "If" به اضافه زمان حال ساده (Simple Present) استفاده می‌کنیم. این بخش، شرایط لازم برای رخ دادن نتیجه را مشخص می‌کند.
​بخش نتیجه (Main Clause): در این قسمت، برای بیان نتیجه‌ای که محتمل است رخ دهد، از "will" یا "won't" (شکل منفی will) به اضافه شکل ساده فعل استفاده می‌کنیم.
​مثال‌ها برای درک بهتر
​مثال برای وعده/برنامه‌ریزی:
​English: If it stops raining, we will go for a walk.
​فارسی: اگر باران متوقف شود، ما برای پیاده‌روی خواهیم رفت.
​(شرط محتمل: توقف باران؛ نتیجه محتمل در آینده: رفتن به پیاده‌روی)
​مثال برای هشدار:
​English: If you are late again, the manager will be angry.
​فارسی: اگر دوباره دیر کنی، مدیر عصبانی خواهد شد.
​(شرط محتمل: دیر کردن؛ نتیجه محتمل در آینده: عصبانیت مدیر)
​نکته مهم گرامری
​به یاد داشته باشید که در جمله‌واره شرط (بعد از If)، حتی اگر منظورمان آینده باشد، هرگز از will استفاده نمی‌کنیم. همیشه از زمان حال ساده برای توصیف شرط استفاده می‌شود.


ESL podcast