آنگاه که به جنایات بزرگ و بی‌سابقهٔ قرن اخیر می‌نگریم، بی‌درنگ از خود می‌پرسیم که اساساً این همه جنایت جز به مدد پیشرفت علمی حاصل می‌شد؟ سپس تأمل می‌کنیم و وقتی می‌بینیم همان پیشرفت علمی، سببِ تسهیل بسیاری از امور زندگی نیز شده است، دست از متهم کردن علم برمی‌داریم و می‌گوییم: علم چاقویی دو لبه است و فقط مهم این است که به دست چه کسی باشد؛ اما چیزی که اینجا آیت‌الله جوادی آملی می‌گوید، چیزی غیر از این است:

«آن چه که شما در جهان می‌بینید از خون‌ریزی و...، این علمِ مرده است. علمی است که هنگام مرگ و احتضار لگد می‌زند.»

سپس توضیح می‌دهد که مرگ و زندگیِ علم به ایمان است. اینجا ما با علم به مثابه ابزاری که می‌تواند در دست انسان مؤمن یا غیر مؤمن باشد، مواجه نیستیم. اینجا علم، خودش ماهیتی وجدانی دارد که هنگام مرگ (بدون ایمان)، لگد می‌زند و آنگاه که زنده شود (با ایمان)، سکون آورد.

این گونه نیست که علم در دست انسان بی‌ایمان خرابی به بار آورد بلکه علم در دست انسان بی‌ایمان، خودش خراب و فاسد می‌شود و می‌میرد. ایمان نه چاشنی علم است و نه امری تحمیلی علیه علم، ایمان، ضرورتِ حیاتِ علم است.

💡هر فیلم آغاز یک گفتگوست...
@simafekr_com