چند روز از حادثه جانگداز تشییع دوباره شهیدان میناب می‌گذرد. صحنه‌ها سخت و جانکاه‌اند. ش.هاد.ت کودکان میناب داغی است تمام نشدنی. کسی توان کتمان آن را ندارد، کسی نمی‌تواند بگوید چنین چیزی هرگز رخ نداده است یا بیایید نادیده‌اش بگیریم. تشت رسوایی افتاده است. ادعای دروغین بودن حادثه‌ای چنان عظیم یا راست دانستن و تصدیق‌اش و اندوه ناشی از آن با همه اینکه کاری در قبال‌ش نمی‌توانیم بکنیم، مرز انسانیت ماست. میناب اتفاق افتاد تا کتمان حقیقت سخت‌تر و دشوارتر شود و بیشتر از همیشه نیازمند آلودگی و روح مرده. برای کتمان این همه حقیقت روشن، باید کذاب‌ترین و پست‌ترین مردمان باشی، باید هیچ از آدمیزادی بویی نبرده باشی.
در سینما به سختی می‌شود این مقدار تطبیق پیدا کرد، آن هم بعد از خود فیلم. تماشای همین لحظه آخری دیدار الفت(مریلا زارعی) و یونس در شیار ۱۴۳ هم آسان نیست. فیلم نه چندان محکم و استوار در فیلمنامه، با همین یک لحظه تطبیق با آنچه سال‌ها بعد از فیلم دیدیم، به آرامی بر روح ما می‌نشیند و می‌توان هنوز از تماشای آن یاد داغ‌های بزرگ ایران افتاد. صحنه‌ای که روزی در یک فیلم دیدیم و همچون یک تراژدی سهمگین برای پرده سینما تصویر شده بود، حالا بارها و بارها در گلزار ش.هد.ای میناب در واقعیت تصویر شده است. شگفتا از روزهایی که بر ما می‌گذرد.
✍️سید باقر نبوی
💡هر فیلم آغاز یک گفتگوست...
@simafekr_com
Post #1987
1.35K
سیمافکر | Simafekr داغِ بی‌پایان شیار ۱۴۳ 💡هر فیلم آغاز یک گفتگوست... @simafekr_com
- ❤ 4
- 👍 2