پیش از نهم اسفند، زندگی روزمره پیش می‌رفت. همه چیز در رفت و آمدی بی‌معنا و ملول، طی می‌شد. آینده سرابی بود که هجدهم و نوزدهم دی‌ماه آن را از بین برد.
صبح نهم اسفند که اولین صدای انفجار آمد، رشتهٔ روزهای پیش از جنگ از هم گسیخت. در انبوه خطرات و خطورات، ملالت پیش از جنگ به یاد نمی‌آمد. عادات از امراض است و جنگ، دشمن عادت‌های دولت ناتوان ما. جنگ، درمانی بود که می‌توانست پست و بلند زندگی ایرانیان را هموار کند.

علی علیه السلام می‌فرماید: «إِنَّ اَلْجِهَادَ بَابٌ فَتَحَهُ اَللَّهُ لِخَاصَّةِ أَوْلِيَائِهِ» جهاد، دری است که خداوند برای مقربان درگاهش باز می‌کند. ما مردمان عهد جمهوری اسلامی، شایستهٔ جهاد و شهادت بودیم و خداوند این در بهشتی را برای ما گشوده؛ شکرش آن را نگاه می‌دارد و کفرانش ملالت و کسالت می‌آورد. مردم جمهوری اسلامی، فرصت را غنیمت شمردند و حدود شش ماه است، جان و مال و عمر خود را وقف آن کردند.
بازگشت به آنچه زندگی معمولی نامیده می‌شود در خلال چنین معرکهٔ خونینی دور از عقل است. ایران با این مردم دوام آوردن را آموخته و قوام داشتنش با رفراندوم و عبارات روشنفکران سست می‌شود. سیاست و علم ایران بر جهاد و شهادت بنا شده‌است. وسوسهٔ مزورانهٔ آنان که پیش از جنگ از رفراندوم و پس از جنگ از واگذاری تنگهٔ هرمز می‌گویند عزم مردم ایران را سست نخواهد کرد.

دکتر شجاعی زند در این ویدیو که بخشی از گفتگوی ایشان در برنامهٔ جریان است توضیح می‌دهند که جنگ برای حکومت‌های تنها و بی‌کس‌وکار عامل فروپاشی است نه جمهوری اسلامی ایران.

💡هر فیلم آغاز یک گفتگوست...
@simafekr_com