💠 انصارالله، آیا «حزب‌الله» تازه‌ایی هستند؟
حوثی‌گری، به معنایِ رایج و سنتیِ کلمه، بیانگرِ مذهبی فقهی یا عقیدتیِ نوپدید نیست. دیگر نمی‌توان جنبش حوثی‌ها را صرفاً پدیده‌ای محلی دانست که در کوه‌های صعده پدید آمده، یا آن را به گروهی مسلح که کشمکشی داخلی در یمن را اداره می‌کند فروکاست. چراکه از زمانی که عملیات نظامی‌اش را به کشتیرانی بین‌المللی در دریای سرخ کشاند و مسیرش را به جنگ غزه و جنگ ایران گره زد، به کنشگری دولتی بدل شد که مستقیم بر امنیت دریایی و جریان تجارت جهانی اثر می‌گذارد.
رسش محوری امروز دیگر به آن دوگانه سنتی محدود نمی‌ماند: آیا حوثی‌ها جنبشی زیدیِ محلی‌اند یا صرفاً نیابتی‌های ایران؟ چراکه این صورت‌بندیِ ساده‌انگارانه از پدیده‌ای پیچیده چشم‌پوشی می‌کند. با این حال، توان این گروه برای تهدید کشتیرانی بین‌المللی و پیوندزدن مسیرش به شبکه‌ای گسترده‌تر منطقه‌ای، از چالشی ساختاریِ عمیق‌تر پرده برمی‌دارد: چگونه بحرانِ ساختنِ دولت ملی در یمن، به فرصتی برای کنشگران غیردولتی بدل می‌شود که بر امنیت دریای سرخ و ثبات منطقه اثر می‌گذارند؟
این خوانش به معنای آن نیست که یمن نظام امامت را در نسخه تاریخی‌اش بازمی‌یابد، و پیوند منطقه‌ای نیز انگیزه‌های محلیِ این گروه یا حاشیه‌اش در تصمیم‌گیری را از میان نمی‌برد؛ اما رفتار این گروه را نیز از شبکه منافع و حمایتی که رابطه‌اش با ایران و متحدانش برایش فراهم آورده، جدا نمی‌کند. بر همین اساس، این گروه توانست هویت مذهبی را به ابزاری برای حکمرانی، بسیج، و نقش کارکردیِ منطقه‌ای بدل کند. قدرت این گروه نه در میراث دینی و نه در حمایت خارجی -هر یک به‌تنهایی- نهفته است، بلکه در به‌کارگیریِ بحران دولت برای ساختنِ قدرتی است که دو بُعد محلی و منطقه‌ای را در خود جمع می‌کند.
متن کامل گزارش را اینجا بخوانید
⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان
@shouba_ir
Post #2676
917
- ❤ 2