💠 دکتر تارک خوری، نمیانده سابق مجلس اردن:

در چنین روزی سید حسن نصرالله به شهادت رسید، و از آن روز، غیابی هست که به آن خو نگرفته‌ام، و خلأیی که هیچ‌کس پرش نکرده است.

🔸 دلتنگت هستم، سید. دلتنگِ حضورت، دلتنگِ صدایت، دلتنگِ آن لحظه‌ای که بر صفحه‌نمایش نمایان می‌شدی و از ثباتت چیزی، از یقینت چیزی، و از روحیه‌ات آن‌قدر به ما می‌بخشیدی که احساس کنیم در این امت هنوز کسی برپاست.

و دلتنگِ پدرم نیز هستم. پیش از هر سخنرانیِ تو با من تماس می‌گرفت تا از دستم نرود: «طارق، سید می‌آید». پس هرچه در دست داشتم رها می‌کردم و منتظر می‌ماندم. پدرم رفت، سپس تو رفتی، و دو صدا در درونم باقی ماند. صدایِ پدرم که مرا فرامی‌خواند تا تو را بشنوم، و صدایِ تو که آن احساسی را به من می‌بخشید که امروز جز با یک کلمه نمی‌توانم توصیفش کنم: عزت.

برایِ تو گریه می‌کنم، سید، و برایِ کسِ دیگری گریه نمی‌کنم.

از ذهنم نمی‌روی، نه شب و نه روز. در درونم زندگی می‌کنی، همان‌گونه که پیشِ چشمم حاضر بودی. دلتنگت می‌شوم، دلتنگت هستم، دلتنگِ صدایت و انگشتِ برافراشته‌ات و لبخندت و سخنانت که سرمان را بالا می‌گرفت و می‌گفتیم که تنها نیستیم.

چقدر آرزو داشتم بارِ دیگر پدرم را بشنوم که به من می‌گوید: «طارق، سید می‌آید».

❤️و چقدر آرزو داشتم که تو بیایی.
سلام بر تو، سید، در این سالگرد و در هر روز.
برخی غیاب‌ها مرگ‌اند، و برخی غیاب‌ها حضوری بی‌پایان.

⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان
@shouba_ir