«تنها صداست که میماند.»
فروغ فرخزاد، شاعر و فیلمساز ایرانی، در سال ۱۳۱۳ در تهران به دنیا آمد. او یکی از چهرههای مهم شعر نو فارسی بود؛ شاعری که در طول زندگی کوتاهش، زبان و نگاه شخصی خود را پیدا کرد و تجربههای زنانه، عشق، تنهایی، آزادی و زندگی را با صراحتی کمسابقه وارد شعرش کرد.@shmu_ava🦋
نخستین مجموعهی شعرش، «اسیر»، در سال ۱۳۳۴ منتشر شد. پس از آن «دیوار» و «عصیان» را منتشر کرد؛ مجموعههایی که بیشتر حول تجربههای شخصی، عشق، رابطه و سرخوردگی میچرخند.
اما مسیر شاعری فروغ در ادامه دگرگون شد. «تولدی دیگر»، منتشرشده در سال ۱۳۴۲، نقطهی عطفی در کارنامهی اوست؛ مجموعهای که نگاه او را از تجربههای شخصی فراتر میبرد و به مفاهیمی گستردهتر از انسان، جامعه، زندگی و مرگ میرساند.
فروغ در سینما نیز فعالیت کرد و فیلم مستند «خانه سیاه است» را در سال ۱۳۴۱ ساخت؛ فیلمی دربارهی زندگی بیماران جذامی در آسایشگاه باباباغی تبریز که به یکی از آثار مهم سینمای مستند ایران تبدیل شد.
آخرین مجموعهی شعر او، «ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد»، پس از مرگش منتشر شد و پنجمین دفتر شعر او بود.
فروغ فرخزاد در ۲۴ بهمن ۱۳۴۵، در ۳۲سالگی، بر اثر سانحهی رانندگی درگذشت. زندگی او کوتاه بود، اما مسیری که در شعر فارسی گشود، همچنان ادامه دارد.