باند های فرکانسی

آنتن‌ها معمولاً باید اندازه‌ای مشابه طول موج فرکانس عملیاتی داشته باشند، معمولاً در یک مرتبه بزرگی. این امر انگیزه قوی برای استفاده از طول موج‌های کوتاه‌تر ایجاد می‌کند زیرا منجر به آنتن‌های کوچک‌تر می‌شود. طول موج‌های کوتاه‌تر همچنین به دلیل پراش منجر به وضوح بالاتر می‌شوند، به این معنی که بازتابنده شکلی که در اکثر رادارها دیده می‌شود را می‌توان برای هر پهنای پرتو دلخواه کوچک‌تر کرد.

در مقابل حرکت به سمت طول موج‌های کوچک‌تر، تعدادی مسئله عملی وجود دارد. اولاً، قطعات الکترونیکی مورد نیاز برای تولید طول موج‌های بسیار کوتاه با توان بالا عموماً پیچیده‌تر و گران‌تر از قطعات الکترونیکی مورد نیاز برای طول موج‌های بلندتر بودند یا اصلاً وجود نداشتند. مسئله دیگر این است که شکل دیافراگم مؤثر معادله رادار به این معنی است که برای هر اندازه آنتن (یا بازتابنده) مشخص، در طول موج‌های بلندتر کارآمدتر خواهد بود. علاوه بر این، طول موج‌های کوتاه‌تر ممکن است با مولکول‌ها یا قطرات باران در هوا تعامل داشته باشند و سیگنال را پراکنده کنند. طول موج‌های بسیار بلند نیز اثرات پراش اضافی دارند که آنها را برای رادارهای فرا-افق مناسب می‌کند. به همین دلیل، طیف گسترده‌ای از طول موج‌ها در نقش‌های مختلف استفاده می‌شوند.

نام‌های سنتی باندها در طول جنگ جهانی دوم به عنوان نام‌های رمزی ایجاد شدند و هنوز هم در سراسر جهان در امور نظامی و هوانوردی مورد استفاده قرار می‌گیرند. این نام‌ها در ایالات متحده توسط موسسه مهندسان برق و الکترونیک و در سطح بین‌المللی توسط اتحادیه بین‌المللی مخابرات پذیرفته شده‌اند. اکثر کشورها مقررات اضافی برای کنترل بخش‌هایی از هر باند که برای استفاده غیرنظامی یا نظامی در دسترس هستند، دارند.

سایر کاربران طیف رادیویی، مانند صنایع پخش و اقدامات متقابل الکترونیکی، نام‌های نظامی سنتی را با سیستم‌های خود جایگزین کرده‌اند.

21/
@SHIRDALPOST