و اما رادار های آرایه فازی


آنتن‌های آرایه فازی از عناصر آنتن مشابه با فاصله مساوی، مانند آنتن‌های هوایی یا ردیف‌هایی از موجبر شکاف‌دار، تشکیل شده‌اند.
هر عنصر آنتن یا گروهی از عناصر آنتن دارای یک تغییر فاز گسسته است که یک گرادیان فاز در سراسر آرایه ایجاد می‌کند.

به عنوان مثال، عناصر آرایه که برای هر طول موج در سراسر سطح آرایه تغییر فاز 5 درجه‌ای ایجاد می‌کنند، پرتویی تولید می‌کنند که 5 درجه از خط مرکزی عمود بر سطح آرایه فاصله دارد.
سیگنال‌هایی که در امتداد آن پرتو حرکت می‌کنند تقویت می‌شوند.
سیگنال‌هایی که از آن پرتو منحرف می‌شوند، حذف می‌شوند. میزان تقویت، بهره آنتن است.
میزان حذف، سرکوب لوب جانبی است.

رادارهای آرایه فازی از اولین سال‌های رادار در جنگ جهانی دوم (رادار ماموت) مورد استفاده بوده‌اند، اما محدودیت‌های دستگاه‌های الکترونیکی منجر به عملکرد ضعیف آنها شد.
رادارهای آرایه فازی در ابتدا برای دفاع موشکی استفاده می‌شدند (به عنوان مثال به برنامه Safeguard مراجعه کنید). آنها قلب سیستم رزمی Aegis قابل حمل بر روی کشتی و سیستم موشکی پاتریوت هستند.
افزونگی عظیم مرتبط با داشتن تعداد زیادی از عناصر آرایه، قابلیت اطمینان را به قیمت افت تدریجی عملکرد که با از کار افتادن عناصر فاز منفرد رخ می‌دهد، افزایش می‌دهد.
رادارهای آرایه فازی به میزان کمتری در نظارت بر آب و هوا استفاده شده‌اند.
از سال 2017، NOAA قصد دارد ظرف 10 سال یک شبکه ملی از رادارهای آرایه فازی چند منظوره را در سراسر ایالات متحده برای مطالعات هواشناسی و نظارت بر پرواز پیاده‌سازی کند.


19/
@SHIRDALPOST