همین امر در مورد نیروی دریایی صادق نبود، جایی که تهدید همچنان هواپیماهای سرنشین‌دار و موشک‌های ضد کشتی اولیه بود.
هیوز پیشنهاد کرد که AN/ASG-18 و AIM-47 می‌توانند با کمی تغییر برای نیروی دریایی تطبیق داده شوند، به طوری که قابلیت ردیابی بیشتری اضافه شود و در عین حال اندازه آنتن رادار به اندازه‌ای مناسب‌تر برای هواپیماهای حامل کاهش یابد.
نتیجه، رادار AN/AWG-9 و موشک فینیکس بود.

تنها چیزی که مورد نیاز بود، یک بدنه مناسب بود که منجر به مشارکت نیروی دریایی در برنامه F-111B شد.
اگرچه سیستم‌های رادار و موشکی (پس از گذشت حدود یک دهه در این مقطع) شروع به رشد کردند، F-111B به طور قابل توجهی اضافه وزن داشت و عملکرد حاشیه‌ای داشت، به خصوص در موقعیت‌های خاموشی موتور.
در عین حال، نبرد واقعی بر فراز ویتنام ثابت کرد که ایده جنگنده تمام موشکی به سادگی عملی نیست و هر طراحی جنگنده‌ای باید بتواند با توپ‌ها به نبرد هوایی بپردازد، که F-111 به سادگی برای آن مناسب نبود.
با توجه به پیشینه F-111 به عنوان یک بمب‌افکن تاکتیکی و جنگنده رهگیری، این موضوع نباید تعجب‌آور باشد.

4/
@SHIRDALPOST