غنچہ خندید ولے باغ بہ این خندہ گریست
غنچہ آن روز ندانست ڪہ این گریہ ز چیست
باغ پر گل شد و هر غنچہ بہ گل شد تبدیل
گریہ ے باغ فزون تر شد و چون ابر گریست
باغبان آمد و یڪ یڪ همہ گل ها را چید
باغ عریان شد و دیدند ڪہ از گل خالے است
باغ پرسید چہ سودے برے از چیدن گل؟
گفت: پژمردگیش را نتوانم نگریست
من اگر از روے هر شاخہ نچینم گل را
چہ بہ گلزار و چہ گلدان، دگر عمرش فانے است
همہ محڪوم بہ مرگند، چہ انسان، چہ گیاه
این چنین است همہ ڪار جهان تا باقے است
گریہ ے باغ از آن بود ڪہ او مے دانست
غنچہ گر گل بشود هستے او گردد نیست
رسم تقدیر چنین است و چنین خواهد بود
مے رود عمر، ولے خندہ بہ لب باید زیست
#فریدون_مشیری🪴💐🪴💐🪴
꧁꧂♥️شعروادب♥️꧁꧂
Post #369129
180
- 👍 1