پوستيني كهنه دارم من،
يادگار از روزگاراني غبار آلود،
مانده ميراث از نياكانم مرا ،
اين روزگار آلود ،
هاي ، فرزندم ،
بشنو و هش دار،
بعد من اين سالخورد جاودان مانند،
با بر و دوش تو دارد كار،
ليك هيچت غم مباد از اين،
كو ،كدامين جبه ي زربفت رنگين ميشناسي تو ،
كز مرقّع پوستين كهنه ي من پاكتر باشد ؟
با كدامين خلعتش آيا بدل سازم
كه من نه در سودا ضرر باشد ؟
آي دختر جان ،
همچنانش پاك و دور از رقعه ي آلودگان مي دار... .
✍اخوان_ثالث | ıllıllı شِعِـر ِنـو ıllıll
Post #3671
59