طبیعت‌گرایی در علم
سی. ام. لورکوفسکی
طبیعت‌گرایی بیخدایانه (Atheistic Naturalism) بر این اصل استوار است که هر پدیدهٔ قابل مشاهده‌ای را می‌توان با نیروها، قوانین و موجودیت‌های صرفاً طبیعی تبیین کرد. به عبارت دیگر، واقعیتی فراتر از طبیعت، خارج از آن یا جدا از آن (فراطبیعی) وجود ندارد. این جهان‌بینی در تقابل مستقیم با جهان‌بینی فراطبیعت‌گرایانه (Supernaturalism) قرار می‌گیرد، هرچند هر دو دیدگاه (در شکل مدرن خود) وجود جهانی طبیعی با قوانین منظم و جهان‌شمول را می‌پذیرند.
مسئلهٔ اصلی این است که جهان‌بینی فراطبیعت‌گرایانه با افزودن لایه‌ای اضافی، غیرضروری و اغلب ناکارآمد از تبیین، به چارچوبی که از قبل به‌خوبی کار می‌کند (یعنی خود طبیعت)، خود را دچار مشکل می‌کند. در حالی که طبیعت‌گرایی یک سیستم تبیینی منسجم، اقتصادی و کارآمد ارائه می‌دهد، فراطبیعت‌گرایی همان سیستم را می‌پذیرد و سپس مفاهیمی زائد، پیچیده و دست‌وپاگیر (مانند مداخلهٔ الهی، روح یا نیروهای غیبی) را به آن الصاق می‌کند.
برای جلوگیری از سوءبرداشت‌های رایج، تفکیک میان برداشت‌های مختلف از نقش علم در دستیابی به حقیقت، اهمیت راهبردی دارد. این تمایز به ما کمک می‌کند تا یک موضع منطقی، متواضع و مبتنی بر شواهد را از یک باور جزمی، متکبرانه و در نهایت غیرعلمی جدا کنیم...
لینک
Post #2603
336