زمان زیادی گذشت...
و توی این گذر، چیزهایی رو فهمیدم که شاید هیچ‌وقت قبل‌ترها بهشون فکر نکرده بودم...
فهمیدم همیشه اون‌طور که می‌خوای، نمی‌شه! گاهی تمام تلاشت رو می‌کنی، همه‌ی وجودت رو می‌ذاری، اما باز هم چیزی که دلت می‌خواد اتفاق نمی‌افته. انگار دنیا همیشه مطابق میل ما نمی‌چرخه. و شاید همین نرسیدن‌ها، همین نشدن‌ها، قراره چیزهای بزرگ‌تری رو بهمون یاد بده...
فهمیدم هرکسی که کنارت هست، الزاماً "دوستت" نیست! خیلی‌ها فقط رهگذرن، میان و می‌رن، بدون اینکه ردپایی از خودشون بذارن. بعضیا هم می‌مونن، ولی نه از روی محبت... از روی عادت! و اونایی که واقعاً دوستت دارن، تو سخت‌ترین لحظه‌ها خودشونو نشون می‌دن.
فهمیدم گاهی آدمایی که تو نگاه اول ازشون بدت میاد، می‌تونن یه روزی بشن نزدیک‌ترین آدمای زندگیت. و برعکس، اونایی که با همه‌ی وجودت بهشون دل می‌بندی، ممکنه یه روزی غریبه‌ترین آدم بشن...
فهمیدم بی‌تفاوتی، گاهی بزرگ‌ترین انتقامه! وقتی سکوت می‌کنی، وقتی دیگه توضیح نمی‌دی، وقتی از کنار همه‌چی ساده رد می‌شی... اون‌وقته که سنگین‌ترین ضربه رو می‌زنی.
فهمیدم تنفر همیشه معنیِ دوری نمی‌ده... گاهی انقدر یکی رو دوست داری که از شدت عشق، ازش متنفر می‌شی. و این یعنی هنوز برات مهمه! چون تا وقتی چیزی برات ارزش نداشته باشه، نه دلخور می‌شی، نه ناراحت.
فهمیدم غرور بزرگ‌ترین دشمنه! دیوار بلندی که می‌سازی بین خودت و آدمایی که دوستشون داری. غرورت که زیاد بشه، دستای مهربونی که می‌خوان آرومت کنن، عقب کشیده می‌شن. و یه روز می‌فهمی که چقدر فرصتِ دوست‌داشتن رو از دست دادی.
فهمیدم که خدا بهترین دوسته. وقتی همه می‌رن، وقتی هیچ‌کس نمی‌فهمه چی توی دلت می‌گذره، فقط اونه که می‌مونه. بی‌قید و شرط.
فهمیدم خانواده بزرگ‌ترین شانسه! شاید همیشه کنارمون باشن و حضورشون برامون عادی بشه، ولی وقتی ازشون دور می‌شی یا از دستشون می‌دی، می‌فهمی که هیچ‌چیزی توی دنیا جای اون امنیت و آرامش رو نمی‌گیره.
فهمیدم سلامتی بالاترین ثروته! تا وقتی سالمی، قدرشو نمی‌دونی. ولی یه درد کوچیک، یه بیماری ساده کافیه تا بفهمی که بدون سلامتی، هیچ آرزویی معنایی نداره.
فهمیدم آسایش بهترین نعمته! تو هیاهوی این دنیا، داشتن یه گوشه‌ی آروم که توش دلت قرص باشه، خودش نعمتیه که خیلی‌ها ندارنش.
فهمیدم "رفتن" همیشه از روی نفرت نیست! گاهی یکی می‌ره چون دیگه جایی توی زندگیِ تو نداره، نه چون ازت بدش میاد. گاهی آدم‌ها می‌رن چون موندنشون دردناکه.
فهمیدم هرکسی که زبونش نرمه، دلش گرم نیست! و هرکسی که تند و تلخه، لزوماً آدم بدی نیست. بعضیا پشت تندیِ حرفاشون، یه دل مهربون قایم کردن.
فهمیدم هرکسی که می‌خنده، بی‌درد نیست! بعضی لبخندها، نقابه... یه نقاب برای پنهون کردن زخم‌هایی که هیچ‌کس نمی‌بینه.
فهمیدم ظاهر دلیلی بر باطن نیست! گاهی قشنگ‌ترین آدم‌ها، سردترین قلب‌ها رو دارن و گاهی ساده‌ترین آدم‌ها، یه دنیا عشق و مهربونی تو دلشونه.
فهمیدم هیچ‌کس موظف نیست آرومت کنه! این تویی که باید یاد بگیری زخمهاتو خودت التیام بدی. هیچ‌کس تا ابد حوصله‌ی دلگیری‌های تو رو نداره.
فهمیدم با خیلیا نباید بحث کرد! چون بعضیا نمی‌خوان بفهمن، فقط می‌خوان برنده شن... و این جنگیدن با آدمای نفهم، وقت تلف کردنه.
فهمیدم خیلی وقتا خواسته‌هات، حتی با گریه و التماس هم برآورده نمی‌شن! بعضی چیزها رو باید پذیرفت... باید یاد بگیری که بعضی درها برای همیشه بسته‌ست.
فهمیدم گاهی توی شلوغ‌ترین جمع‌ها، تنهاترینی! و این تنهایی از همه‌چی دردناک‌تره. وقتی دور و برت پر از آدمه، ولی هیچ‌کس نمی‌فهمه چی توی دلت می‌گذره.
فهمیدم دلت که تنگ بشه، هیچ‌چیز جای اون آدمای قدیمی رو پر نمی‌کنه... آدمایی که یه روزی تموم زندگیت بودن و حالا حتی نیستن که حالتو بپرسن.
و شاید تلخ‌ترین حقیقت اینه که فهمیدم، صمیمی‌ترین آدمِ دیروزت، می‌تونه غریبه‌ترین آدمِ امروزت بشه... و هیچ‌چیز توی این دنیا، موندگار نیست.
• پروین یادگاریان
Post #827
111