این یک سال، پر از روزهایی بود که می‌توانستند جور دیگری رقم بخورند:
روزهایی که با امید، ایده‌ها و برنامه‌های فراوان برای فعالیت‌های دانشجویی آغاز شدند، اما هر بار اتفاقی تازه مسیر را تغییر داد. از تعطیلی‌های مکرر دانشگاه و قطعی‌های گسترده اینترنت گرفته و اعتراضات پیاپی، تا روزهایی که سایه جنگ و نااطمینانی بر زندگی همه ما افتاد و بسیاری از برنامه‌ها را ناتمام گذاشت.
در این مدت تلاش کردیم تا دانشگاه را تنها به کلاس و امتحان محدود نکنیم. سعی کردیم فضایی برای یادگیری، گفتگو، همکاری و تجربه‌های تازه بسازیم؛ ایده‌هایی را مطرح کردیم، برنامه‌هایی را پیش بردیم، از مشکلات گفتیم و مطالباتی را پیگیری کردیم که بارها از سوی شما مطرح می‌شد. بسیاری از آن‌ها به نتیجه رسیدند و بسیاری دیگر در میان محدودیت‌ها و اتفاقات پیش‌بینی‌نشده نیمه‌تمام ماندند. تلاش کردیم حرف بزنیم، مطالبه کنیم، ایده بدهیم و برای بهتر شدن شرایط قدمی هرچند کوچک برداریم. شاید می‌توانستیم، اما حالا امروز که این مطلب را می‌نویسم، بیش از چهار ماه است که هیچ خبری از ادامه بسیاری از فعالیت‌ها و روندها نیست، حتی می‌توان گفت دانشگاهی هم نیست و همه چیز در نوعی بلاتکلیفی و سکوت باقی مانده است. بابت اینکه نتوانستیم به تمام خواسته‌های به‌حق شما و فعالیت های خودمان آنطور که شایسته بود رسیدگی کنیم، فقط می‌توانم از شما عذرخواهی کنم.
امیدواریم آنچه در این مدت ساخته شد، محدود به افراد نباشد و با رفتن و آمدن اشخاص از بین نرود. خواسته‌ها و دغدغه‌های جمعی باقی می‌مانند و تا زمانی که کسانی باشند که برای آن‌ها تلاش کنند، این صدا خاموش نخواهد شد.
آرزو می‌کنم روزهای پیش رو، روزهایی آرام‌تر، پربارتر و امیدوارکننده‌تر برای همه ما باشد.

حسام محمدی