خوش شانسی من این بود که توی دبیرستان چون درسخوان نبودم همه‌ی نخبه‌ها رشته‌ی ریاضی می‌رفتند، بعدش علوم تجربی بود و هر کس هم که جا میماند می‌فرستادند علوم انسانی. خوشبختانه من در دبیرستان علوم انسانی خواندم و الان هم احساس می‌کنم که اساسا پایه‌ی اصلی سینما و هنرهای نمایشی روی علوم انسانی دور می‌زند چون روانشناسی یکی از شاخه‌هایش همین است. مدت‌هاست به صرافتِ تاسیسِ چنین مدرسه‌ای فکر می‌کنم که پایه‌اش علوم انسانی باشد و دانشجوها موظف باشند حداقل دو سه ترم علوم انسانی پاس کنند. حتما دانستن روانشناسی، جامعه شناسی، تاریخ، جغرافیا، ادبیات، تاریخ هنر، اینها حتما در پیرنگ‌هایی که برای فعالیتِ حرفه‌ای یک سینماگر بعدا قرار است رقم بخورد، تاثیر خیلی زیادی دارد.