یک فیلم را با این ویژگی بازی کردم به‌نام «برادرم خسرو» که احسان بیگلری کارگردانی کرد، در مابقیِ قصه‌ها بُعدِ عصبیِ نقش‌ها به‌خاطرِ شرایطی بوده که در قصه به وجود آمده و شخصیت‌ها روان‌پریش نبوده اند. در مورد فیلم برادرم خسرو باید بگویم که من تجربه‌ای بابت اسکیزوفرنی‌ها یا دوقطبی بودنِ پاره‌ای آدم‌ها، نداشتم. ولی با کنجکاوی بسیار دنبال کردم که معنا و جزئیاتِ این بیماری چگونه هست؟ می‌گفتم لابد کسی که دو گونه شخصیت متفاوت دارد دو قطبی است. یا کسی که احتمالا دنیای درون و بیرونش با هم هماهنگی ندارد، نمی‌تواند این‌ها را با هم هماهنگ کند، در واقع برای ایفای آن نقش سعی کردم عدم تعادل آن آدم را به نمایش بگذارم. چون در نهایت اسمِ بیماری‌های روانی هرچه که باشد، نداشتنِ تعادلِ روحی است. حالا هر کسی یک چیزی می‌گوید ولی در نهایت عدم تعادل است.

مثلا در فیلمِ «حوض نقاشی» ساختهٔ مازیار میری، نقشِ یک آدمی را بازی کردم که سندروم اوتیسم دارد، در این فیلم هم کشفم این بود که وقتی به کسی که دچارِ نارسایی خاصی هست نگاه می‌کنم ابتدا فکر می‌کنم ممکن است از دید من او انسانی غیر‌عادی باشد ولی اگر از دید او نگاه کنم او خودش را غیرعادی نمی‌داند و فکر می‌کند زندگی عادیش رو دارد می‌کند، لابد طبیعی دارد حرف می‌زند، فکر می‌کند و…
این بود که کشف کردم و فکر کردم که بهتر است سعی نکنم به عنوان یک بازیگر، ادایِ یک اوتیسمی را بازی کنم. باید نقش انسانی را بازی کنم که در درون خودش دارد طبیعی فکر می‌کند ولی ابزار بیانی او که بدنش هست، یا به خاطر ویژگی اوتیسمی که دارد واکنشی بیشتر از این ندارد یعنی نمی‌تواند کمکش کند و به خاطرِ همین، از بیرون ممکن است غیر عادی به نظر برسد، یا در «جدایی نادر از سیمین» ساخته اصغر فرهادی، خیلی‌ها می‌گفتند نقش را عصبی بازی کرده‌ای، می‌گفتم چرا این شکلی قضاوت می‌کنید؟