فکر می‌کنم بازیگری اغلب ازتجربه‌های شخصیِ خود آدم در زندگیش وام می‌گیرد و به اندیشه‌ی او برمی‌گردد. این‌که بازیگر تصور و درکش از زندگی چیست و از دنیایی که درش زندگی می‌کند چه برداشتی دارد؟ نوعِ اندیشه‌ی انسان نمی‌تواند از کارش جدا باشد. شاید در حرفه‌های دیگر فرقی نکند که صاحب یک شرکت چه عقیده و استدلالی دارد یا مثلا صاحب یک فروشگاه. ولی در دنیای بازیگری نمی‌شود اندیشه‌ی کار را از اندیشه‌ی شخصیِ او جدا کرد. بستگی دارد که حرفه‌اش را برای خودش چه شکلی تعریف کرده است. من بازیگری را همیشه به عنوانِ یکی شدن با شخصیتی که بازی می‌کنم، می‌بینم. هرگز او را قضاوت نمی‌کنم: «نه خوب و نه بد.» احساس می‌کنم این شخصیتِ قصه است و این را باید جلوی دوربین، باورپذیر زندگی کرد، حالا این شخصیت بنابه درامی که درفیلم دارد پیش می‌رود، یک کنش و واکنش‌هایی دارد که حتما در آن لحظه که دارد به شخصیت هویت می‌دهد، باورپذیر انجام داد، این شخصیت حتما پیش خودش فکر می‌کند دارد کارِ درستی را انجام می‌دهد.