راستش کودکی و نوجوانی من در شرایط بحرانی و در دوره‌ی انقلاب و جنگ گذشت. بنابراین در بیرون از خانواده، شرایطِ جامعه، مشخص بود. به همین خاطر ما شروع کردیم به ساختنِ یک سری دنیا‌های درونی برای خودمان و در آن دنیایِ درونی، رویاپردازی می‌کردیم که حتما در هر رویاپردازی قصه‌هایی هم می‌ساختیم. تصویرهایی که از بازی‌های کودکیِ ما وجود دارد، اغلب براساسِ همان رویاهای پردازش شده‌ی ذهنی خودمان در آن زمان است و شاید یکی از دلایلی که باعث شد رویاهای بیشتری را نتوانیم عملا اجرا کنیم، بخاطر این بود که کشورمان در حال جنگ بود. ما در دنیای درونی خودمان با فیلم دیدن، موسیقی و کتاب سعی می‌کردیم با علایق‌مان زندگی کنیم، نمودش شاید امروز در حرفه‌ی سینما برای من و پاره‌ای از دوستانم تبلور پیدا کرده باشد.