حالا هم که با شما همکلام شده‌ام، برای اینکه صرفا نقطه نظرم در حد حرف باقی نماند، باید واقعیتی را بگویم: من با ریسک و هزینه‌ی شخصی دست به ساختِ فیلم اولم زدم که نمایشنامه‌ای از نویسنده‌ی باذوقی به نام آرش عباسی به نامِ «نویسنده مرده است» را ابتدا به انگلیسی برگردان کردم و با دو بازیگرِ امریکایی در مدت ده روز کار کردم. تبدیل شد به یک فیلم حدودِ پانزده دقیقه‌ای، این تجربه را با نمایشنامه‌‌ی «پرده آخر» از ژیلبرت براونِ فرانسوی که او را از قبل می‌شناختم، و داستان به نگاهی که من در کشور خودم تجربه کرده بودم و ادامه دادم. فرانسه کشوری است که بلحاظِ فرهنگی، دارای حاکمیت خاصی است. احساس کردم آن‌ها کاملا متوجه فحوای این نمایشنامه می‌شوند. این تولید را باز هم با کمک دوستانم و ایندیپندنت کار کردم. یک فیلم هم در ایران کار کردم که متاسفانه موفق به دریافت مجوزِ آن نشدم.