گفتم راستش من نمی‌دانم در هالیوود به عنوان بازیگر اصلا چیزی برای گفتن داشته باشم یا نه. به هر حال این یک اتفاق فرهنگی است و نیاز به شناخت عمیق دارد و من به فرهنگِ غرب مسلط نیستم. دوستم پرسید: «پس قصدت چیه؟» گفتم: «واقعیتش اینه که من بیشتر علاقمندم در کشور خودم فیلمسازی کنم. البته از نظر من بحث فرهنگی فقط آمریکا نیست. من در ایران از کشوری می‌آیم که ادبیاتش، تاریخش پر از داستان‌های جالب و جهانشمول است. یعنی ایران همیشه در دنیا، به خصوص اروپا و آمریکا گرایش به عرفان دارد. من این نگاه را در مردم می‌بینم که چگونه دنبالِ این ماجراهای عرفانی و پیدا کردنِ پاسخی برای سوال‌شان می‌گردند. نکته‌های عمیق و جذابی که در ادبیات کشورِ خودمان به وفور پیدا می‌شه. داستان‌هایی که اگر بشه به انگلیسی و سایر زبان‌ها ترجمه کرد، به عنوان فیلم‌های فرنگی، داستان‌های ایرانی را با اقتباس از این قصه‌ها، تولید کرد. این برایم کاری بزرگ و جالبه…»