یک محصول سی و سه دقیقه ای از توش دراومد و تازه احساس کردم که چقدر جالب میشد اگر یک سری دغدغه‌‌هایی را که هیچ وقت مطمئنم فرصتی برایش پیدا نمیشه که مثلا این رو پیشنهاد بدم که کسی بیاد بسازه که خودم احساس می‌کنم حداقل خودم می‌توانم کار کنم. خب وقتی می‌خواهید مستقل کار کنید و در نهایت باید با سرمایه محدود کار کنید یا خودتان هزینه‌اش را تامین کنید یا از دوستانتون قرض بگیرید یا به هر ترتیب بهتر است که فیلم‌های دلیِ خودتان را کار کنید. فیلم کم هزینه هم به لحاظ کیفیت تکنیکی و بصری شاید اونی که باید باشه نشه، ولی حداقل بلحاطِ محتوایی و مفهومی برایم جالب است که دارای سر و شکلِ آبرومندانه‌ای باشد.
به خاطر همین متن‌های نمایشی و نمایشنامه‌ها برای تبدیل شدن به یک اثر تصویری همیشه مورد توجهم بوده اند. حالا نمی‌دانم اسمش رو می‌شود گذاشت تله پله!؟ تله تئاتر؟ هرچی که هست، با دوربین می‌شود به کاراکترهای نمایشی نزدیک شد و افکارِ کرآکت ها را طوری نشان داد که نیازی به بودن روی صحنه و فریاد زدن نباشد! اگر مثلا هملت مجبوره روی صحنه تئاتر فریاد بزنه که: «بودن یا نبودن، مسئله این است…»