خیلی زیاد. چون به هر حال به نظرم پله‌ی بعدیِ بازیگری است. از یک جایی اگر نقش‌های پخته و عمیقی نداشته باشم، دچار افسردگی می‌شوم. یعنی اگر تا آنجا به این مرز نزدیک شوم که بازیگری را به‌عنوانِ یک شغل نگاه کنم، مرگ بازیگریم را اعلام کرده‌اند. چون به خودم می‌گویم کاش می رفتم از جای دیگری پول درمی‌آوردم. کارگردانی برایم پله بعدی است ولی برایم عنوان و مقام و جایگاه و قله‌ای نیست که فتح بخواهم فتحش کنم. برای من یه جور دغدغه است و بغضی که همیشه به تاثیر از یک اثری که خوانده ام اتفاق افتاده و من اصلا قصد کارگردانی نداشتم. تا اینکه نمایشنامه ای خواندم از لوئیجی اقیانوسی به نام قرار ملاقات یک نمایشنامه‌ی کوتاه بود که آنقدر تاثیر داشت که علاقمند شدم آن را مثل یک تله پلی بسازم.