آرزو داشت برای یک شب هم که شده، دیگر فکر و خیال به سراغش نیاید. گر به خوابی فرو رفت، کابوسی نبیند.
آرزو داشت بال هایش را نمی‌بستند، پر پروازش را نمیچیدند.
آرزو به دل میماند انگار، که گاهی انسان ها نیز به او با آرامش گوش فرا دهند.
آرزو داشت برای یک شب هم که شده، فقط در آغوش گرفته میشد و بدون هیچ سوالی زار زار گریه میکرد. از پس هر گریه نوازشی دریافت میکرد و همانجا آرام میخوابید.
آرزو داشت که کاش آرام میخوابید.