ویتسلاف نزوال خطاب به خواننده‌اش می‌نویسد:«همراه با من هذیان بگویید!» و بودلر می‌نویسد:«باید همیشه مست بود... مست از شراب، از شعر، از تقوی، از هر چه بخواهید...» غزل‌سرایی نوعی مستی است و آدمی برای اینکه راحت‌تر خودش را با دنیا تطبیق بدهد، مست می‌شود. انقلاب مایل نیست تحت نظر باشد و مورد بررسی قرار گیرد، بلکه می‌خواهد جزئی از آن بشویم؛ بدین گونه است که انقلاب مغازله می‌شود و غزل‌سرایی برایش از واجبات است.

-زندگی جای دیگری‌ست، میلان کوندرا