وطن چقدر شبیه توست و تو چقدر شبیه وطنی و مرگ، همیشه همراه زیبایی‌ست. چه زیبا شدی در مرگ، ای غسان… زیبایی‌ات به اوج رسید،
آنگاه که مرگ از تو ناامید شد وُ خودکشی کرد.
آری، مرگ در تو خود را کشت، مرگ در تو منفجر شد، چرا که بیش از بیست سال، او را در خود حمل می‌کردی، بی‌آنکه اجازه دهی متولد شود و اکنون،
مرگ با تو کامل شد و تو با او.
ما شما را بر دوش کشیدیم... تو را، وطن را و مرگ را در کیسه‌ای جا دادیم و در تشییعی با سرودهایی بی‌روح به خاک سپردیم… بی‌آنکه بدانیم، مرثیه‌گوی که باشیم، چرا که همه‌تان سزاوار مرثیه‌اید و ما پیش از آن، خود را به مرگ طبیعی سپرده بودیم...

-متنی از محمود درویش در سوگ غسان کنفانی.
ترجمه‌ی سعید هلیچی.