گفتم به نام آن ذاتِ بی‌چون که عابد را معبود و عاشق را معشوق آفرید. حسینا پرسید:«این جمله مال کی بود؟»
«نمی‌دانم، خیال می‌کنم یکی از انشاهام را با این جمله شروع کرده بودم.»
«خیلی زنانه است.»
«می‌دانم، چون من زنم.»
«خیلی هم زنی.»
«چرا انقدر خودت را پس می‌کشی؟»
«نمی‌دانم، ازت می‌ترسم.»

-سال بلوا، عباس معروفی