«بیروت» از ابراهیم معلوف یک قطعه ساده نیست؛ روایتی موسیقایی از شهری که میان جنگ، خاطره و عشق معلق مانده. ترومپتِ ربع‌پرده‌ای معلوف مثل صدای انسانی‌ست که دردش را فریاد نمی‌زند، بلکه آرام روایت می‌کند. این قطعه درباره‌ی ویرانی است، اما بیشتر درباره‌ی ماندن، حافظه و امیدی‌ست که زیر آوار خاموش نشده. «بیروت» نه فقط نام یک شهر، بلکه نام زخمی‌ست که هنوز نفس می‌کشد.