احتمالا نیازه که همهٔ این روزها ما بنویسیم تا آینده، ما رو با کلماتمون به یاد بیاره. تا حتی اگه همه‌چیز برایِ ما بهتر نشد و ما غمگین اما امیدوار پر کشیدیم، قصه‌ای از ما نوشته شده باشه که به دستِ بعدی‌ها برسه. ردِ پایِ ما همین کلماتن. می‌شه روی شونه‌شون، رنج، درد، خاطره، عشق، غرور، استیصال و هر چی که بگی رو سوار کرد. برای همینه که هنوز می‌نویسم.