شاعر شدنم دست خودم نیست به‌والله
بی‌جهت و بی‌خود ز لبم شعر می‌بارد

اندر قمار عشق مشین از من نصيحت
هر کس که نشست بیدون تردید می‌بازد

از عشق که می‌گویم سخن تلخ و شیرینی
چون‌چای که در فصل زمستان می‌پارد

عشق بذری‌ست که در خاک دل و جان
بی‌آن‌که دهی ذره‌ی آب سر می‌کشاند

آن‌قدر زیاد است غم و درد دل عاشق
چون یوغ که بر گردن گاو می‌فشارد

افسوس کز این عالم اسلام که فلسطین
چون بر‌ه‌ که در پنجه‌ی گرگان می‌سپارد

#جوادسرپلی