در این تصویر، پروانهها فقط مهمان چهره نیستند. آنها مرز میان آنچه دیده میشود و آنچه در درون جریان دارد را محو میکنند. چهره، آرام و بیکلام، میان واقعیت و خیال ایستاده است. انگار لحظهای پیش از تغییر را زندگی میکند - پیش از آنکه آدم تصمیم بگیرد خودش را همانطور که هست بپذیرد یا به نسخهای تازه از خود نزدیک شود.
سیاهقلم برای من زبان سکوت بود. زبانی که با سایهها، نگاه و جزئیات ظریف صورت حرف میزند. پروانهها در این اثر نمادی از شکنندگی نیستند؛ آنها یادآور قدرتیاند که میتواند از دلِ تردید، رشد کند. «دختر پروانهای» روایتی است از دگرگونیِ آرام انسان! تغییری که شاید دیگران ابتدا آن را نبینند، اما از نگاه خود آدم آغاز شده باشد.
اگه پروانهها نشونهی تغییرن 🦋 چرا این یکی اینقدر بیحرکت نگاهمون میکنه؟ 👁
شاید چون تغییر، قرار نیس همیشه با سر و صدا شروع شه 🤫 گاهی بیهوا، روی صورت آدم میشینه و باعث میشه یه جور دیگه به خودش نگاه کنه 🌘
دانشجوی خوشسلیقه ۴۰۳، آرزو مرادی قاب بیستوسوم #هنرنما رو با تکنیک رئال و سیاهقلم خلق کرده 🪽